Czas i miejsce powstania astrologii
Astrologia jest bez wątpienia jedną z najstarszych dziedzin ludzkiej wiedzy a korzenie jej sięgają początków rodzaju ludzkiego. Człowiek pierwotny musiał być zafascynowany widokiem nocnego nieba usianego niezliczoną ilością świecących punktów, na tle których poruszał się srebrzysty Księżyc, zmieniający stale swój kształt. Ile jednak stuleci musiało upłynąć zanim ów prymitywny obserwator uświadomił sobie, że w ciągu dnia niebo się nie zmienia, a tylko blask Słońca przyćmiewa światło gwiazd? Jakimi drogami taka fascynacja widokiem nieba mogła doprowadzić do powiązania zmian w położeniu niektórych jasnych punktów (zwanych dziś planetami), względem większości pozostałych, ze zmianami zachodzącymi na Ziemi i dotyczącymi bezpośrednio jej mieszkańców? Kto i kiedy zauważył te nieznaczne przecież przesunięcia? Kiedy wreszcie i gdzie powstała podstawowa zasada astrologii: „Jak w górze, tak w dole"? Większość pytań dotyczących początków astrologii, a także i wielu innych nauk, pozostaje jak dotąd bez zadowalającej odpowiedzi. Możemy oprzeć się tu jedynie na hipotezach, które zostały zbudowane na bazie nielicznych znanych nauce faktów.
Najbardziej rozpowszechniona teoria, akceptowana obecnie przez naukę i prezentowana w większości prac o historii astrologii i astronomii zakłada, że astrologia wykształciła się wśród mieszkańców Mezopotamii. Zobaczmy zatem jak wyglądał proces jej powstawania zgodnie z tą hipotezą i zastanówmy się, na ile można ją uważać za wiarygodną. Otóż znaczna część historyków twierdzi, że w czasach kiedy umysł ludzki był jeszcze na wpół uśpiony, kapłani sumeryjscy stali na swych wieżach obserwacyjnych i przyglądali się niebu. Największym obiektem, jaki na nim zauważyli, było niewątpliwie Słońce, które kojarzyło im się oczywiście z ciepłem i życiodajną energią. Po wielu latach obserwacji zapragnęli wykorzystać swą wiedzę o oddziaływaniu Słońca i nauczyli się przewidywać przyszłe pory roku. Następnym ciałem niebieskim dostrzeżonym przez kapłanów był, zgodnie z omawianą wizją historii, Księżyc. W tym wypadku skojarzenia nie były już tak bezpośrednie. Zapewne kapłan podczas obserwacji jego cyklicznych przemian w wyglądzie, spoglądał drugim okiem na swoją żonę i zauważył u niej analogiczny cykl. Łącząc obie obserwacje dochodził do wniosku, że Księżyc jest uosobieniem pierwiastka żeńskiego.
Najbardziej rozpowszechniona teoria, akceptowana obecnie przez naukę i prezentowana w większości prac o historii astrologii i astronomii zakłada, że astrologia wykształciła się wśród mieszkańców Mezopotamii. Zobaczmy zatem jak wyglądał proces jej powstawania zgodnie z tą hipotezą i zastanówmy się, na ile można ją uważać za wiarygodną. Otóż znaczna część historyków twierdzi, że w czasach kiedy umysł ludzki był jeszcze na wpół uśpiony, kapłani sumeryjscy stali na swych wieżach obserwacyjnych i przyglądali się niebu. Największym obiektem, jaki na nim zauważyli, było niewątpliwie Słońce, które kojarzyło im się oczywiście z ciepłem i życiodajną energią. Po wielu latach obserwacji zapragnęli wykorzystać swą wiedzę o oddziaływaniu Słońca i nauczyli się przewidywać przyszłe pory roku. Następnym ciałem niebieskim dostrzeżonym przez kapłanów był, zgodnie z omawianą wizją historii, Księżyc. W tym wypadku skojarzenia nie były już tak bezpośrednie. Zapewne kapłan podczas obserwacji jego cyklicznych przemian w wyglądzie, spoglądał drugim okiem na swoją żonę i zauważył u niej analogiczny cykl. Łącząc obie obserwacje dochodził do wniosku, że Księżyc jest uosobieniem pierwiastka żeńskiego.