Fragmenty życiorysu

Współczesna nauka faworyzuje wyraźnie twierdzenie, że wszelkie przednaukowe systemy wiedzy były niedoskonałe, a jedyny sposób na zdobycie prawdziwej wiedzy to stała kumulacja faktów. Gwałtowny przyrost informacji dostarczany współcześnie przez uczonych jest tak wielki, że problemem jest ich przechowywanie i opracowywanie. Jednocześnie zakłada się, że nauka staje się coraz bardziej zorganizowana i wewnętrznie spójna — jeszcze jeden mit, który można obalić czytając kilka kolejnych numerów jakiegoś periodyku naukowego.

Ale wróćmy do genezy astrologii. Jeżeli nie mogła ona powstać w taki sposób jaki proponuje nam obecnie nauka, to jakie istnieją alternatywy? Rozmaite tradycje podają różne koncepcje pochodzenia astrologii. Wersje mitologiczne wskazują zazwyczaj na bogów jako twórców astrologii (szczególnie egipskiego Tota i jego hellenistycznego odpowiednika — Hermesa Trismegistosa), a ksiądz Benedykt Chmielowski w swych Nowych Atenach obdarza tym przywilejem synów biblijnego Seta. Obecnie, jak i w przeszłości, duża część astrologów powołuje się na starożytny Egipt jako źródło wszelkiej wiedzy tajemnej z astrologią włącznie. Egipcjanie z kolei mieli posiąść jej tajniki od wtajemniczonych mędrców z Atlantydy.